Dag 12: Hospital de Órbigo – Astorga (17 km)

Zondag 26 April 2026

Het is mooi weer met zon als we de herberg verlaten op weg naar Astorga.

In het eerste dorp op 3 km nemen we een ontbijt met koffie, jus d’orange en croisssant. Buiten op het terrasje raken we aan de praat met Australiërs uit Sydney. Ze genieten van de Camino, net als wij natuurlijk. In het dorp houden ze erg van poppen.

Vandaag is het parcours afwisselender dan gisteren. Landbouwvelden met haver, gerst en nog onduidelijk ingezaaid spul, met bomenrijen en struiken.

Het is licht stijgen en dalen over lange afstanden waarbij je dorpen van veraf ziet liggen. Soms een eenzaam cafeetje langs het zandpad.

Langs de weg schreeuwen bloeiende struiken om aandacht.

Op het pad langs de akkers zie je in de opgedroogde kuiltjes na de regen vannacht, blauwe kringen van landbouwgif.

We lopen op een plateau, een hoog vlak landbouwgebied zonder autoverkeer onder de zon. Heerlijk vrij en stil.

Op het hoogste punt staat een Keltisch kruis van steen, het Kruis van Sint Toribio – bisschop uit de 5e eeuw – vanwaar je al de stad Astorga op 5 km afstand kunt zien.

Vlak daarna volgt het prachtige beeld van de dorstige pelgrim

En zo lopen we Astorga in, een mooie historische stad, toeristisch maar niet te erg, gezellig druk op de zondagmiddag.

Wat opvalt is, hoe de mensen hier zijn. Mensen van alle leeftijden lopen rustig met elkaar van en naar de kathedraal. Of zitten op terrasjes of dicht tegen elkaar op een van de vele bankjes in de schaduw. Vrijwel niemand oud, middelbaar, jong, is bezig met z’n iPhone. Geen muziek, af en toe rustig autoverkeer. Pelgrims pik je er zo uit op hun sandalen en met mobieltjes.

We gaan naar de herberg van San Javier. Daarna lunch op een terrasje, supermarkt is gesloten vandaag. Daarna gaan we in de herberg alles reserveren t/m de laatste dag. Dat is nodig want het wordt steeds voller.

Dan ga ik nog even het stadje in. Eerst de kathedraal en het museum dat daar binnen zit.

Ik steek voor de heilige Jacobus een kaarsje aan: voor Karin, mijn vrouw en de moeder van Sofie die in 2008 is gestorven. Daar ben ik even gaan zitten. Stil momentje.

Helaas is het bisschoppelijk paleis, ontworpen door Gaudi, net gesloten.

Er valt nog wat regen. ‘s Avonds op het terras iets met kip gegeten op een broodje met een satéprikker erdoorheen en er omheen wat slappe frietjes. Niets bijzonders. Maar wel weer heel gezellig met Sofie.

We gaan naar een 5 stapelbedden-slaapkamer. Heerlijk slapen