Dag 9: Santo Domingo de la Calzada – Belorado (23 km)

Donderdag 23 April 2026

We sluiten de kamerdeur, lopen de trap af, doen de sleutel in het bakje en lopen naar buiten. Meteen horen we boven ons een vrouwenstem roepen in het Nederlands: “Hee, hallo!” Het is Jennifer die lacht en zwaait en even later verschijnt achter het raam ook haar man Peter.

Jennifer leerden we kennen, eergisteren in Nájera in het restaurant, toen na een wolkbreuk iedereen naar binnen vluchtte. Zij hoorde ons Nederlands praten en begon meteen te kletsen. Ze was met wandelen gestart in Logroño, haar man Peter een paar dagen eerder in Saint-Jean-Pied-de-Port. Hij loopt wel 50 km per dag, vertelde ze. Zij zelf de helft. In het restaurant was hij er nog niet, nu zagen we hem bij haar: wat leuk! Hij riep dat hij gisteren maar liefst 71 km had gelopen (gekkenwerk!).

Het is een beetje fris, een zacht windje, licht bewolkte lucht.

Al snel komen we terecht in een vriendelijk golvend landschap vrijwel zonder bomen met graan (haver?) en wijngaarden van de Rioja.

Het meest kenmerkend van vandaag is wel dat we de meeste tijd langs de snelweg lopen, terwijl er elke vijf kilometer een dorpje is met een café.

In het eerste dorpje is het druk bij de foodtruck, de meesten nemen hier hun ontbijt. We zitten heerlijk in de zon aan een tafeltje als ook Jennifer en Peter bij ons komen zitten. Nu kunnen we even praten. Peter is ooit door zijn vrouw Jennifer enthousiast gemaakt toen zij foto’s opstuurde van haar Camino. Inmiddels is hij een zeer lange afstandwandelaar geworden en loopt geregeld 100 – 120 km, marathons en lange tracks in de bergen. Hij ziet er sterk maar broodmager uit, zijn vrouw voert hem met suikerdrank, tortilla en bocadillo’s. Vandaag loopt hij rustig met haar mee. Daarna zal hij weer alleen door gaan.

Het tweede dorp is 5 km verder nadat we een licht glooiend pad langs groene akkers zonder bomen achter ons hebben gelaten.

We stoppen bij een klein gelegenheidscafeetje en drinken onder schaduwrijke boompjes onze Senseo-koffie (echt waar) uit kartonnen bekertjes voor een totaal van 3 euro (cash!). Schattig. Op het pleintje staan twee ijzeren pelgrims.

Het landschap verandert nauwelijks, we zien zo’n drie pelgrims per 100m ons volgen, best druk eigenlijk. Het wordt steeds warmer en dan stoppen we in het derde dorpje onder een grote kastanjeboom om ons eigen fruit te eten en water te drinken. Gezellig sfeertje.

Weer verder onder een brandende zon …

Als we weer pal naast de vangrail buiten de autoweg lopen, komt een schichtig hondje ons tegemoet. Sofie is meteen verkocht. En het hondje doet wat zielige hondjes moeten doen om mensen te verleiden: hij staat op z’n achterpootjes met z’n voorpootjes omhoog.

Datzelfde heb ik eergisteren ook meegemaakt; toen kreeg ìk alle aandacht.

Het hondje loopt helemaal mee met Sofie tot in het restaurant van onze herberg. Daar krijgt het beestje water en gaat in de schaduw op het terras liggen, tussen de tafels.

We eten ‘s avonds in dit restaurant en maken de planning voor de komende week. Terugrekenend vanaf onze einddatum waarop we uiterlijk in Santiago moeten zijn, rest niets anders dan helaas morgen met de bus naar Burgos te reizen. En daarna door met de trein naar León, vanwaar we verder de Camino gaan lopen. We ontdekken nu al dat reserveren steeds lastiger wordt. Het is al flink druk met die pelgrims!