Dag 9: Vale da Telha – Carrapateira (25 km)

Zondag 4 mei 2025

Om 7 uur staan we op en ontbijten met het Nederlandse stel dat met een huurauto een rondtoer maakt in Portugal. We nemen afscheid, ook van de eigenaar Valerio die hier bijna het hele jaar woont en dol is op surfen. Het moet hier een paradijs zijn voor surfers. Ik heb het nog niemand zien doen. Nog niet het seizoen, denk ik. Valerio zal ik binnenkort terugzien, zodra mijn paspoort is gearriveerd dat Erik heeft opgestuurd uit Nederland.

Het is een bewolkte dag, goede wandeltemperaturen en dreigende regen. Eerst lopen we het nieuwbouwdorp uit om op de Fisherman’s Trail te komen.

Na een lange haarspeldbocht is het zover en staan we onverwachts voor een koffietentje ‘Bakery’ waar we koffie drinken en croissants voor mee te nemen kopen.

Het is er druk met andere rugzakwandelaars. We worden bediend door een Nederlands meisje.

Het is nog steeds droog, we hebben het gezellig en veel zin in de wandeling.

Voordat het asfalt overgaat in een breed verhard zand/grind pad, struikel ik en val voorover in de berm. Schaafwonden op m’n handen en de rechterknie. Ineke helpt met opstaan, we spoelen de wonden met water. En gaan weer door.

De km-lange weg is aangenaam om te lopen, enkele wandelaars passeren ons. Slingert door het groene landschap van struiken en bloeiende bloemen. Ook eucalyptusbomen. We nemen nog een kleine pauze voor een croissantje en om de wondjes te bekijken. We gaan verder en dalen langzaam af naar het strand. Nog steeds geen regen. Het zo mooi, zo ver je kunt kijken.

Maar we moeten ook weer omhoog het binnenland in en dat is een lange weg stijgen. Meerdere keren staan we stil om uit te hijgen.

Maar kijken ook terug langs die prachtige kust en zien heel ver weg in zee het rotspuntje waar we gisteren waren. Wat een enorm eind hebben we al gelopen. Een makkelijke weg volgt over een breed zandpad dat asfalt wordt waar we op een muurtje gaan zitten voor een huis. Dan ontdekken we dat ernaast een eetcafé is.

Precies op tijd, zo halverwege de tocht. Mijn dochter Sofie brengt me per telefoon op de hoogte van haar zoektocht naar een nieuw huurappartement in Den Bosch. Ze heeft geluk, eindelijk heeft ze een mooi plekje gevonden. 🍀

We vertrekken weer en komen langs groene korenvelden uiteindelijk op een zwaar slingerend zandpad boven de kliffen

En nog later dalen we af naar het strand.

Een uitgestrekt gebied dat we helemaal moeten oversteken om op de weg te komen. Er zijn wel strandgasten, gezinnetjes en stellen, maar er is niemand in het water.

We moeten riviertjes oversteken en komen langs een lastige helling weer terecht op de route.

Het blijkt aardig gevaarlijk met weinig platte stukjes waar je je voeten kwijt kan. Gelukkig heeft Ineke wandelstokken, zodat ze meer steun heeft.

We naderen het dorp en eindelijk kunnen we ons plekje innemen op het terras van een restaurant. Het is etenstijd (in Nederland is het een uur later) en we genieten van een grote salade met cola en geperste sinaasappel.

We verlaten het dorp en gaan bij de 2 minuten dodenherdenking van vier mei om 8 uur NL-tijd, even stilhouden aan de rand van een weiland. We luisteren naar de Nederlandse radio.

Dan door naar onze slaapplaats, ongeveer 2 km verderop. Het is een knutselhut (wc en douche buiten) van een eco-Duitser die met vrouw en kinderen al 20 jaar woont aan de overkant van de weg in een opgeknapte boerderij met moestuin en beesten.

Klaus is een opgewekte 50-er en trots op zijn levensproject. Met de ondergaande zon gaan ook wij slapen. Het was een prachtige dag, geen regen gehad, ik heb pijnlijke knieën en Ineke is flink verkouden. Maar ik ben trots op haar. Ze heeft het zo goed volgehouden, deze zwaarste etappe. Nog twee dagtochten te gaan!