Dag 22: O Cruceiro – O Pedrouzo (19 km)

Woensdag 6 Mei 2026

We hebben natuurlijk heerlijk geslapen in het mooie grote appartement en genoeg energie om de laatste dagen uit te lopen. Sofie neemt de rugzak weer zelf mee vandaag. Het gaat best wel goed, zegt ze. Als we naar buiten kijken is het een grote mist, een wolk van waterdamp: we zien niets. Het is koud, amper 10 graden als we naar buiten stappen.

De resterende afstand zouden we in één dag kunnen lopen, maar ik ben blij dat we met twee dagen meer tijd hebben om te wandelen en om Santiago te bezoeken. Meer rust, minder haast.

Er komen steeds meer pelgrims op ons pad, geluiden klinken hard door in het klamme bos. Dan horen we een doedelzak. We staan even te luisteren en we geven wat geld. Zo’n jongen doet zo z’n best. Hij bespeelt de Keltische Gaita, die er anders uitziet dan de bekendere Schotse. Al in de middeleeuwen werd hierop gespeeld in Noord-Spanje en Noord-Portugal. Cultureel erfgoed dus.

Je komt gekke dingen tegen onderweg, zoals een muur van bierflesjes ?!

Verderop wat water op het pad.

Bij het eerste cafeetje stoppen we voor ontbijt. We hadden nog weinig gegeten. De twee vrouwen die we regelmatig ‘toevallig’ tegenkomen, komen nu ook weer plotseling binnen. Een Canadese en een Française, oorspronkelijk uit Colombia en dus ook Spaanstalig. Ze spreken Engels met elkaar en hebben elkaar ontmoet op de Camino.

Sofie maakt een selfie en ik laat me buiten nog eens fotograferen met de dames.

Het is een makkelijk parcours, af en toe een bultje op en af, afwisselend links en rechts langs de autoweg door weiland en bossen.

Sommige mensen hebben geen goeie schoenen meer aan hun voeten en verwaarlozen iedere stap

De lunch-stop is om kwart over elf waar aan weerskanten grote café-restaurants zijn met grote terrassen geschikt voor prachtig weer en veel pelgrims.

Maar het is te koud om buiten te zitten, veel pelgrims lopen zwijgend door. Als we eten, komt hetzelfde dames tweetal weer binnen. Gezellig.

De oorspronkelijke bossen worden steeds meer vervangen door de vreemde snelgroeiende eucalyptus die bedoeld is voor de papier industrie.

Maar soms ook de aanplant van berken boompjes.

Na wat kleine miezerige buitjes is het vandaag droog gebleven, wel grote wolken, maar dat is wel mooi boven dat groen.

Het laatste stukje moeten we nog flink klimmen en langs de autosnelweg lopen. Het hotel ligt niet langs de Camino en lijkt vooral bedoeld voor autotoeristen.

Maar er staan slechts een paar auto’s en later zien we drie pelgrims. Vreemde setting. Achter het hotel een zwembad! Maar veeeel te koud….