Dag 19: Sarria – Portomarin (19 km)

Zondag 3 Mei 2026

Het wordt een kort wandeldagje, dus we gaan om half acht ontbijten en tegen acht uur weg. De hond die Sofie wakker heeft gehouden, komt kwispelend op haar af. Als hij mij ziet aankomen, gaat hij een beetje bang ervandoor. Sofie wil alle dieren aaien; “met honden moet ze voorzichtig zijn”, hoor ik haar vader zeggen.

Het is nog nevelig als we als laatsten op pad gaan.

De zon komt steeds hoger en schijnt door kromme takken van oude bomen langs het asfaltpad.

Dan komen we langs een plas over een eeuwenoud stenen stoepje.

Het wordt prachtig zonnig weer en op rechts een natuurpark met drie reuzen van bomen.

Eén van de regels van de pelgrimstocht is dat je tenminste 100 km moet hebben afgelegd tot Santiago de Compostela. Veel mensen, vooral ook Spanjaarden en natuurlijk mensen met werk, doen deze 4-5 daagse wandeling. Daarom starten ze in Sarria, net als wij, dat op 112 km ligt.

Om aan te tonen dat je de tocht ook daadwerkelijk hebt gelopen, moet je in je stempelboekje twee of meer stempels per dag verzamelen. Onverwacht gevolg is dat er heel veel gestempeld wordt: elke mogelijkheid wordt benut. Soms staat er zomaar een kastje met stempel en kussentje aan een kettinkje met slot langs de weg.

Op precies 100 km afstand van Santiago zit er een oude heer met een stempel langs de weg. Hij maakt een foto van ons.

Het begint een klein beetje te regenen, we schuilen even in een cafeetje.

Er staat aan de rand van het bos een autootje geparkeerd,. De bijbehorende man schreeuwt een paar keer tegen mij, dat ik moet stoppen?!

Dan zie ik van links de eerste koeien verschijnen die schuin over moeten steken naar een andere wei.

De laatste kilometers is het weer flink dalen. Langs de hellingen zie ik wijnstokken met jong groen blad.

Tenslotte kom ik met Sofie een klein stukje voor me, op de lange brug van Portomarin. Het regent nog steeds.

Aan het eind van de brug volgt een korte klim via een eeuwenoude trap.

We gaan eerst in het café naast de herberg lunchen. We hebben daar uitzicht op de brug. Vlakbij zien we ook een zwembad, dat ligt er verlaten bij nu.

We komen in een goede slaapplek terecht, met beddengoed, handdoek en schoon sanitair. Later gaan we naar het centrale plein, de kerk en ontmoeten natuurlijk het Jacobsbeeld.

Om half acht lekker eten, de restauranthouder had een oogje op Sofie (haar lach) en ik kreeg van het barmeisje een café con amor. Hij zei, toen we vertrokken tegen haar: ‘Never change!’

Nog gekletst met andere pelgrims, want we zien onderweg en in de herbergen dezelfde mensen. Het zal morgen nog drukker worden.

Het was een mooie dag maar jammer van de regen vanaf 13 uur. We voelen ons goed en fit, nog maar vier daagjes wandelen. En het is zo’n leuk idee dat jullie meelezen!