Dinsdag 21 April 2026
We worden wakker in een piepklein slaapkamertje. De iPhone leeft nog, maar is nog steeds bezig met ophalen van data. Het duurt lang omdat de Wifi zwak is, zegt Sofie. Vanavond zal het lukken (🙏🏻).
We moeten nog een flink eind lopen voordat we eindelijk de stad verlaten. Al snel komen we bij een enorm stuwmeer, eromheen lopen we door een bos van dennenbomen die me doen denken aan de IJzeren Man in Vught. Dan komt er plots een eekhoorntje op me af en begint om me heen te huppelen. Heel tam is ie en niet bang.
Even verderop komen we langs de ruïnes van een pelgrimshospitaal met daarachter een groot reclamebord van de riojawijn Don Jacobo.
In het eerste dorpje stoppen we voor een ontbijt naast de grote kerk, in de schaduw.
Gezellig met andere pelgrims die ons tippen in de kerk te kijken naar al het mooie. Maar het licht is uit, op enkele plekjes brandt licht. Zo kan ik toch een pelgrimsbeeldje zien in de kerk.
We lopen weer verder en zien dat de grond steeds meer bezaaid is met ronde keien.
We gaan verder op de lange brede paden tussen de wijnvelden van de Rioja.
Op een picknick plaats nemen we een korte eetpauze. De weg golft en slingert langzaam door het landschap. Te weinig bomen om even te stoppen, dus flink doorlopen, insmeren tegen de zonnebrand en veel drinken.
Dan komen we op de plek waar volgens de legende de Frankische Christenridder Ronald als pelgrim op weg is naar Santiago de Compostela. Daar wordt hij uitgedaagd door de moslimreus Feragut die in het kasteel even verderop woont. De reus is veel groter en sterker en op het moment dat die zich op de ridder wil werpen, prikt Ridder Ronald – liggend op zijn rug – hem in zijn buik. Zo kan Ronald zijn pelgrimstocht weer voortzetten.
Zo arriveren we in Nájera. De balie-mevrouw is een beweeglijk type als ze achter haar pc tevoorschijn komt. Ze geeft alle info, stempels en vertelt ook dat we onze was kunnen afgeven en na twee uur droog en gevouwen op kunnen halen. Daar maken we dus gebruik van. Wat een luxe, zo voelt het.
Hier hebben we goede wifi en het lukt om mijn mobiel weer helemaal te reanimeren. Ik kan weer foto’s maken, nog geen bankzaken, maar dat doe ik thuis wel. Hoera, ik kan weer verslagen maken!
Avondeten doen we op een terras van een restaurant. In een paar seconden slaat het weer ineens om: van een warme stille avond naar harde wind met regen. We vluchten met z’n allen naar binnen.
Binnen is vooral café met een beetje restaurant en kijkers voor de tv waar het stierenvechten aan de gang is. We mogen meebeleven dat de stier zijn doodsteek in de nek krijgt. Onsmakelijk.
Langzaam krijgen we ook binnen natte voeten, lekkages bij de vloer. Wat een drama.
Na 20 minuten is de regen wat minder en rennen we in onze gewassen kleren op onze slippertjes naar het hotel. En dan lekker naar bed.
Jaap loopt de camino 
Geef een reactie