Dag 23: O Pedrouzo – Santiago de Compostela (17 km)

Donderdag 7 Mei 2026

We hebben het gehaald! Samen aangekomen op het grote plein voor de kathedraal van Santiago de Compostela: op de Praza do Obradoiro.

Vanmorgen was het nog lastig opstaan voor deze laatste wandeldag. We voelden allebei wel de vermoeidheid van die vier reis- en wandelweken. De laatste loodjes!

We hadden diep geslapen in een benauwd hotelkamertje met alleen boven in het schuine plafond onder het dak, een raampje (dat wel open kon). Bovendien was er een ongezellige sfeer, met slechts een paar klanten. Dus we gingen er gauw, zonder ontbijt, vandoor.

De zon stond nog laag, we liepen eerst een stukje langs de autoweg, doken toen het bos in om zo op de route van de Camino te komen: het was al redelijk druk met pelgrims.

De paar kilometer tot het vliegveld was flink stijgen totdat we op afstand de landingsbanen konden zien waaraan met veel materieel werd gewerkt. Tot eind mei wordt er helemaal niet gevlogen.

We hadden de indruk dat de pelgrims vaker een pauze namen om een stempel erbij te krijgen, maar ook omdat het afscheid van de Camino nabij was.

Het was trouwens de hele wandeling mooi weer, wolken met zon. Steeds over verharde brede paden of asfaltwegen.

Op een camping voor pelgrims was het helemaal leeg, op een camper na. Het terras werd steeds meer bezet toen we stopten voor koffie, cola en een enorme cake.

Een paar kilometer voor Santiago kwamen we bij de Monte do Gozo; een kale heuveltop met een groot kruis. Je kon Santiago zien liggen en, dichterbij, een groot kamp met honderden slaapplaatsen voor pelgrims.

We daalden steeds verder af naar de brug waar we de heilige stad binnen liepen. We hadden de stad wandelend bereikt.

Voordat we het grote plein bereikten, passeerden we de doedelzakspeler; zijn muziek werd onder de bogen zo versterkt dat sommige mensen problemen kregen met hun oren.

En dan zijn we dus nu op het plein aangekomen. Het is er druk, de mensen zitten op de grond, de kathedraal staat er mooi bij. En wij houden elkaar vast in een stevige omarming. Toch wel emotioneel.

Vandaag kreeg ik nog een complimentje van een vrouw uit Barcelona die mij feliciteerde met het feit dat mijn eigen dochter mij gevraagd heeft om dit te doen en dat het ook zo leuk is geweest.

We gaan door naar het kantoor van de pelgrims om het certificaat op te halen. Daarvoor moeten we het gestempelde boekje laten zien. Volgens het bureau hebben we 498 km’s gelopen: de hele Camino Francés minus het middenstuk van Burgos naar Leon.

Daarna gaan we even op de koffie bij de Nederlandse vrijwilligers en gaan een terrasje pikken. Heerlijk uitgerust en terugkijkend op de tocht, drinken we onze alcoholvrije drankjes tussen die vele andere pelgrims en hun familie, vrienden en toeristen. Het is gezellig in de stad.

Het zit er op. Het is een prachtige tocht geweest, de eerste dag was de zwaarste en mooiste volgens Sofie, we hebben het goed en gezellig gehad. En ik ben trots op mijn mooie, sterke lieve dochter.

Bedankt aan alle lezers en meelopers die de verhalen gevolgd hebben. ¡Hasta luego!