Dag 20: Portomarin – Palas de Rei (25 km)

Maandag 4 Mei 2026

Om 7.15 zijn de rugzakken gepakt, eentje laten we in de herberg, de ander gaat op m’n rug.

We ontbijten in het café ernaast en gaan op pad waar we aansluiten bij tientallen andere wandelaars op weg naar Santiago. We zijn goed uitgerust en fysiek verloopt de reis erg goed vandaag. Aan het begin en aan het eind hebben we regen, dat is jammer.

Eerst moeten we dezelfde brug weer terug over.

Daarna volgen we een lang breed pad steil omhoog terwijl het miezert.

Boven zien we nog wat nevel slierten hangen en dan komt de zon erdoorheen.

Iedereen besluit op hetzelfde moment om de regenkleding af te gooien.

Er volgt een kilometers lang pad naast de autoweg, beetje stijgend, langs groene weilanden.

Bij onze eerste stop merken we hoe druk de Camino is geworden. Lange rij om je bestelling in te dienen ook voor de wc’s.

Het is echt zonnig weer geworden, alles ziet er fris uit. Naast het pad geploegde akkers langs de glooiingen omhoog

Uiteindelijk komen we uit op de top waar mensen om elkaar heen staan.

Sofie sluit aan met de stempelkaarten en komt terug met een prachtige stempel in was, roze met goud.

Dan dalen we weer en maken een grote bocht, over de autoweg heen.

Het wordt dreigend, donkere wolken en in de laatste kilometers met veel omhoog en omlaag gaat het flink regenen.

Onze herberg ligt iets voorbij het stadje, dus we zien cafeetjes, restaurantjes met lege terrasjes. Bij onze herberg staan veel huizen die zijn ingestort of nooit zijn afgebouwd. Dat ziet er armoedig uit.

De slaapplaatsen zij okee. Stapelbedden met links en rechts de mogelijkheid om een gordijntje naar beneden te rollen. Heel effectief, als je je even wil terugtrekken.

Na de douche wil ik een wasje en droogje draaien maar na de was hebben we helaas geen cash meer: geen munten.

Bijpinnen, zoals je dat kan in een winkel wordt hier niet gedaan. Dus op m’n slippertjes 20 minuten lopen naar de pinautomaat, brrrr. Pinnen, koffie drinken, betalen met papiergeld, genoeg munten verzamelen en weer terug. Wat ‘n gedoe! Uiteindelijk gelukt.

Avondeten doen we in een restaurant vlakbij. En daarna tijd om te slapen. Sofie heeft wat last van haar voet, maar dat trekt ‘s avonds met haar benen omhoog wel weer weg.