Dag 18: Tríacastela – Sarria (28 km)

Zaterdag 2 Mei 2026

Het is een mooie herberg waar we verblijven, de Limburgse beheerder onderhoudt het goed en verzorgt nu een lekker ontbijt met koffie, jus d’orange, toast en spiegelei. Goed voor elkaar! Casa Simon in Tríacastela. Sofie laat haar rugzak weer achter voor transport en we lopen het dorpje uit.

Meteen weer genieten van die heerlijke gezonde lucht en een paadje volgen dat verdwijnt in het groen.

De eerste uren een lange klim waarmee ik altijd moeite heb op de vroege ochtend. Ook wel fijn natuurlijk als dat betekent dat je de rest van de dag aan het afdalen bent.

Sofie loopt al ver voor me, ik maak nog even een foto van de herberg ‘de kus’.

Ik kijk naar binnen in een houten hutje waar een galerie is ingericht met mooie schilderijtjes die je ook zou kunnen vinden op de Place de Tertre in Montmartre (Parijs): pentekeningen met waterverf en stempels en dingetjes van de Camino.

De ochtendnevel trekt weg en de zon begint te schijnen.

Steeds meer pelgrims. Ook Jenny (50+) uit Australië die wandelt met haar roeivriendin. Van het roeien heeft ze sterke arm en beenspieren gekregen, vertelt ze.

Het is schitterend weer en je kunt heel ver kijken. De camino-aanduiding met die betonnen paaltjes is in Galicië perfect voor elkaar. Er is veel geïnvesteerd in infrastructuur voor de pelgrims, ook met EU-geld vanwege cultureel erfgoed (en terecht).

Misschien wel een van de mooiste dagen met zoveel vergezichten, afgewisseld met holle wegen.

We lopen kilometers alleen en wachten op elkaar bij een cafeetje voor koffie en cola. Zo gezellig! Tenslotte lopen we Sarria in.

Sarria is een grote stad vol met symbolen van de Camino.

Het is lunchtijd, we stoppen bij een Arabisch eetcafé. Als we aan het eten zijn, komt de ober langs en legt bij iedereen een viltje op het drinkglas. Het lijkt wel of het sneeuwt: de lucht hangt vol met zaadpluisjes van paardenbloemen.

Ook begint het even te regenen, na een kwartier is het weer droog en vertrekken we naar onze herberg. Die ligt buiten Sarria, zo’n 1,5 uur lopen boven op een helling. Een pittig stukje nog dus, maar gelukkig wel nog op de Camino route.

Eerst duiken we omlaag langs de rivier en de treinrails. Natuurlijk komt er hoog fluitend een trein aan.

We stijgen flink, eerst in het bos en later meteen een vrije blik over de hele omgeving.

Bij de ingang van de herberg Casa de Carmen zie ik Sofie al staan, ze heeft alles geregeld en Carmen (?) leidt ons rond. Eerst schoentjes uit. Dat doen we braaf.

We liggen even te rusten, dan komt een groep van zes Italianen en Spanjaarden de slaapzaal binnen en het is meteen een ontzettend kabaal. Naast me op het stapelbed onderaan ligt een jonge kerel die enorm stinkt: een paar dagen wasachterstand.

Om 18.00 uur pakt iemand de gitaar en begint drie akkoorden te spelen. De Amerikanen beginnen spontaan te zingen: ‘Country road take me home to the place where I belong’. De dynamiek is heel anders geworden.

Het avondeten met 15-20 luidruchtige mannen en vrouwen was lekker, het gesprek moeizaam en afgesloten met applaus voor de kok en de bediening. Het werd een bijna slapeloze nacht.