Dag 17: Los Herrerías – Tríacastela (30 km)

Vrijdag 1 Mei 2026

Na een heerlijke slaapnacht, gaan we in de herberg ontbijten en laten de rugzak van Sofie achter bij de andere rugzakken, die bestemd zijn voor transport per bestelbusje naar onze bestemming in Tríacastela. We stoppen €6 in een envelop met het adres en plakken hem dicht. Sofie ziet het weer helemaal zitten om te gaan wandelen vandaag. Maar het is een pittige dag: eerst een paar honderd meter omhoog klimmen in twee uur, daarna bijna de hele dag afdalen, soms steil en soms over stenen en grind. Maar het blijft de hele dag droog.

Het klimmen naar de top is zwaar. De helft van het pad naar de top loopt door struiken en bomen en natte groene vegetatie. Ik heb het erg zwaar en vorder heel langzaam. Nevelslierten hangen in het dal.

Halverwege drinken we koffie in een café. Een Duits-Zwitsers gezin met drie jonge kinderen (onder de 12 jaar) komen we steeds weer tegen. De kindjes hebben geen mobieltjes en huppelen met rugzakje voor me uit.

De tweede helft van het pad is open maar de nevel beperkt het zicht, terwijl het langzaam opklaart en de zon doorbreekt.

Sofie is al boven. Ik passeer de grens naar de provincie Galicië.

Vlak voor het dorp staat een doedelzakspeler te blazen. Onverwacht mooi. Ik geef een paar muntjes en maak een videootje en een foto.

Op de top ligt het middeleeuwse dorp O Cebreiro op een hoogte van ongeveer 1500 m. Sofie wacht op me in een café waar een houtkacheltje brandt.

We rusten heerlijk uit, kletsen en lachen. Blij dat Sofie haar rugzak op transport heeft. Aan de andere kant van het café zien we een Australisch koppel van vader en dochter. Ze hebben ook lol samen. De dochter in korte broek met extreem lange benen. Ze heeft een soort Australische ‘slis’.

We lopen door het dorpje, vol met herbergen, kroegjes, restaurants een een kerkje.

We gaan aan de afdaling beginnen: het is zonnig weer maar fris. Veelal kale lange hellingen aan de ene kant van ons pad. Aan de andere kant bomen en struiken.

Soms gaat het flink steil naar beneden. Mooie vergezichten. Sofie heeft dan wat pijn aan haar voet.

Langs de weg een prachtig beeld van de heilige pelgrim San Roque, iets verderop een bijbehorend kerkje in verval.

We lunchen nog onderweg en zetten de wandeling door tot het niveau van Tríacastela

Het laatste gedeelte wandelen we in een soort holle weg, zoals bekend in Zuid-Limburg. Het is dan al half vijf.

Aan het begin van het dorp staat de beroemde 100 jaar oude kastanjeboom.

De herberg wordt gerund door een Nederlander, die in Belgisch Limburg woont (op 50 m van de NL-grens af). Heel gastvrij, we slapen in ruime bedden met eigen wc/douche – ruimte. Na een flinke pauze, douche en slaapje, gaan we avondeten op 75m van onze herberg. Lekker en gezellig, met ook veel andere pelgrims. Sofie neemt paella en ik Galicische soep.