Dag 14: Rabanal del Camino – Ponferrada (33 km)

Dinsdag 28 April 2026

Om half zes sta ik buiten in het donker voor de herberg. Het was een onrustige nacht, snurkers in een te volle herberg met 1 douche / wc / wastafel voor alle mannen en 1 voor alle vrouwen. Sofie ligt nog te slapen.

Na 500m ga ik op deze doodstille weg lopen langs de witte strepen: in de berm, maar ook midden op de weg. Ik loop hard door om snel in het ontbijtcafé te zijn in Foncebadón, 4 km verderop en een paar 100m klimmen.

Bezweet stap ik het café binnen waar veel pelgrims op het punt staan om hun wandeling te beginnen. Heerlijk; koffie, cola, jus d’orange en toast met jam.

Veel water ingeslagen en er weer vandoor.

Na weer stijgen kom ik op het hoogtepunt van de Camino Francés. Letterlijk: het hoogste punt op 1500m hoogte. Symbolisch, want op de top staat het 4m hoge Cruz de Ferro. Het ijzeren kruis met aan de voet: een berg van stenen, foto’s, vlaggetjes, papieren teksten van pelgrims die hier hun moment van “herinneringen bezinning” beleven. Zoals ik ook. Jammer dat Sofie niet mee kon komen vandaag.

Zij zal de taxi nemen om en op het juiste moment probeer ik naast de asfaltweg te staan. Het lukt. In een bocht van de weg zie de taxi aankomen, ik zwaai en ze ziet me en zwaait terug.

Na een paar restaurantjes langs de kant van de asfaltweg, gaat het pad weer verder naar beneden.

Het is zwaar, een lange afdaling die zeker 15km duurt en gaat vaak over stenen (rond, hoekig en losse stenen) en soms ook klei (gelukkig is het droog!).

Het is de zwaarste dag van de Camino en ik ben blij dat Sofie niet is meegegaan.

In twee dorpen neem ik pauze. In El Acebo de San Miguel vertel ik bij het vertrek dat ik uit Holanda kom. De man achter de bar roept meteen dat ze ook ‘boterkoek’ hebben en er verschijnt een charmante jonge Nederlandse, ongetwijfeld de koekenbakker, die mij nog een goede reis wenst.

Onderweg kom ik nog wat bloemetjes tegen.

In Molinaseca neem ik een lunch en veel water en cola.

De afdaling zit er op. Nog 7 km te gaan over brede paden naar stedelijk gebied. Het begint langzaam te regenen. Ponferrada centrum is een stille stad. Geen fut meer om de stad te bezoeken. Een paar plaatjes.

Sofie wacht in de herberg, waar het warm is en lekker is om te zijn. Om half zes vertrokken en om vier uur aankomst, dus even rusten. Een paar pelgrims, niet vol. We draaien een was en gaan Italiaans eten in de stille stad. Morgen wordt regen verwacht, maar eerst gaan we lekker diep slapen.