Dag 11: Vila do Bispo – Cabo de São Vincente – Sagres (16 km)

Dinsdag 6 mei 2025

We hebben kort maar goed geslapen in het perfect ingerichte huisje naast de kerk in Vila do Bispo. We gaan eerst langs de apotheek voor betadine, voor mijn handen die nog schaafwondjes hebben. Dan zien we op het grootste plein van dit dorp een uitnodigend terras voor een café waar enkele rugzakwandelaars hun ontbijt nemen.

Het is wat fris en wij gaan binnen zitten. Een gezellige sfeer, lekker druk met lokale mensen die komen en gaan.

Koffie met croissants, we nemen ook croisssants mee. Bananen hebben we ook nog. De waterflessen zijn gevuld. Dus de dag kan beginnen. We zijn benieuwd naar de klauterpartijen en de bestemming van vandaag. Juist niets over gelezen, het wordt een verrassing.

De eerste vijf kilometers gaan door een leeg, bijna vlak landschap met lage begroeiing van bloeiende struiken in de berm.

Ik heb de indruk dat de begroeiing bij het pad in de winter wordt verbrand, want ik zie nog zwart verkoolde plantenresten. Om zo de nieuwe groei en bloei te stimuleren.

We komen langs een bosje met kronkelige boompjes die aan schilderijen van Van Gogh doen denken toen hij in Auvers-sur-Oise zijn laatste maanden doorbracht.

Iets verderop zien we een buitenaards ruimteschip dat met scheerlijnen vastzit om niet te vertrekken.

Het is weer een feest van bloemen, elke dag weer. We ontdekken ook dagelijks een nieuw kleurtje van een bloem die we niet eerder zagen.

Het pad wordt smaller en we lopen steeds dichter langs de rand van de kliffen. Mooie rotspartijen.

We nemen een half uurtje pauze om te eten, even te dutten en veel om ons heen te kijken. Gezellig. Even in het paradijs.

We dalen weer wat af bij de rotsblokken via kleine kronkelpaadjes, soms geholpen door een trapje.

Het is licht bewolkt weer en in de verte zien we in rechtse richting de vuurtoren op de beloofde kaap.

En aan de horizon links zien we een witte stad liggen: Sagres

Als we weer op het redelijk vlakke deel op klifniveau lopen, dan wordt het nog onverwacht zwaar.

Eigenlijk kun je al geen pad meer onderscheiden want overal zijn er vaste rotspuntjes en losse hoekige keien waartussen je in het zand moet zoeken naar een plaats voor je schoen.

We slaan iets eerder af naar de asfaltweg naar de vuurtoren waar het druk is met autorijdende en wandelende toeristen.

Bij het naderen van de vuurtoren staan langs de kant van de weg een aantal ‘foodtrucks’ waar je drank en snacks kunt krijgen. De Duitsers hebben hun eigen reclame:

Er staan bussen geparkeerd en daarachter hopen we iets van de kaap ‘mee te maken’, maar er staat een traliehek voor het terrein van de vuurtoren.

Links en rechts kun je er niet langs. Daar is de oceaan. Wat een teleurstelling, dat we niet dichterbij kunnen. Toch maar een foto van het aankomst moment.

En hiermee hebben we ons einddoel bereikt en beëindigen we ook onze wandeltocht.

We gaan met de bus door naar Sagres, waar we een paar dagen blijven en nog in de buurt wat gaan reizen als toerist.

Het was een zware tocht, maar ook heel mooi met lieve mensen: Portugezen, veel Duitsers, Italianen en Nederlanders. Heel geschikt voor surfers met die grote golven. We hebben vooral veel genoten van die prachtige bloemen.

We, Ineke en ik, hebben het goed gehad samen, het was gezellig en we waren een goed team ook om de gevaarlijkste hellinkjes te overwinnen. Kortom: blij, voldaan, maar ook genoeg voor ons.

Ik wil iedereen bedanken die heeft meegeleefd door ons te volgen op de blog. Het pept ons weer op als er een dipje is en brengt ons weer verder als we even blijven staan. Dank jullie wel, lieve lezers en lezeressen.

Tenslotte ook dank aan Erik als hulp in NL en bij de eindredactie van deze blog.

Tot ziens, allemaal! Até logo!

Jaap / Jacó