Dag 6: Carvalhal – Rogil (18 km)

Donderdag 1 mei 2025

Het is een beetje fris, droog, bewolkt weer als we het camping-vakantiepark verlaten. We lopen richting kust om aansluiting te vinden bij de aangegeven route. Links van de asfaltweg zien we een soort dierenpark met o.a. een koe, een zebra en een struisvogelstel met kuikens. Mooie waakzame ogen van deze reuzekippen houden ons voortdurend in de gaten; je moet dan ook niet te dicht bij het gaas lopen.

We slaan links af en lopen een kilometer of wat langs het hek van het dierenpark.

Voor ons en ook achter ons komen steeds meer wandelaars erbij. Niet alleen backpackers zoals wij, maar ook wandelaars die vanuit hun geparkeerde auto een ommetje maken naar de klifkust.

Het paadje is soms vernauwd door de struiken die zich steeds meer opdringen: doornstruiken bij je enkels, takken ter hoogte van de gezicht en zo nu en dan door de modder waarop pallets liggen zonder enig doel.

Als we weer de lucht zien, is de klifkust weer een genot om te zien.

In de verte zien we wandelaars, beneden zit een ooievaar op een rots om zich heen te kijken; zijn familie cirkelt hoog erboven in de lucht.

Na een paar kilometers gaat het pad flink steil naar beneden. We besluiten om via een ander hoger gelegen pad verder te gaan.

Via een smal paadje komen we langs een enorme kwekerij van groenten waarop een stuk of tien zwarte mensen rondom een trekker aan het werk zijn. Een plantage uit de tijd van de slavernij, daar doet mij dit aan denken.

Dan komen we weer op de route en passeren nog een aantal mooie klifkusten.

Om 13 uur arriveren we bij een café-restaurant voor een lunch. Het is vol met Portugezen die 1 mei – Dag van de Arbeid – vieren.

Er is gelukkig plaats, na ons volgt een invasie van rugzakwandelaars. Bij vertrek komen we in een groep wandelaars terecht die allemaal een diep gelegen rivier moeten oversteken.

Wij bekijken onze voorgangers eens en besluiten dat dit voor ons te riskant is: een gladde helling van zand en grind met stukjes van het gesteente ertussen.

Het gevolg is wel dat we onder een brandende zon over een asfaltweg met autoverkeer twee uur moeten omlopen. Dan komen we aan in Odeceixe aan waar op dat moment ook de FlixBus stopt.

Het dorpje ligt op de helling van een berg aan de rivier de Seixe. We lopen omhoog naar het centrumpleintje, nemen een cola en overwegen wat te doen. Het is al laat in de middag en we hebben nog 2,5 uur te lopen. De lokale busdienst lukt niet snel vanaf hier, dus proberen we een taxi te bereiken. De barjuffrouw (Chinees, heeft ooit in ‘Amstelvien’ gewoond) helpt ons hierbij, maar niks lukt. Dus we gaan lopen en proberen wel een auto aan te houden onderweg, liften dus.

Als we het café verlaten en de wandelroute volgen, komen we terecht in een wirwar van smalle steegjes en trappetjes die steil omhoog gaan.

Heel vermoeiend totdat we eindelijk op een gewone vlakke straat van het dorp uitkomen. Na een minuut komt mij een taxi tegemoet!! Hij is vrij en kan ons naar het hotel brengen waar we gereserveerd hebben! Hoera!

Daarna gaat alles vanzelf: we komen aan bij het hotel in Rogil, checken in en gaan ‘s avonds eten in een Portugees restaurant.

We zijn de laatste en enige eters van grote garnalen met lekkere saus, frites en bier. In het donker lopen we terug naar het hotel.