Dag 8: Nájera – Santo Domingo de la Calzada (21 km)

Woensdag 22 April 2026

We hebben goed geslapen. Er is in de slaapkamer geen licht aan het plafond; als ik de grote schakelaar aan doe om half zeven, blijkt het grote licht tussen onze bedden op kussenhoogte te zitten. Sofie wordt wel heel heftig wakker: een moeilijk begin van de dag!

Het hostel heeft pas ontbijt om 8 uur, dus we gaan eten in het eerste dorp op ca. 6 km: Azofra. Wij nemen uit het hotel een verkorte route om op de Camino route te geraken: door een parkje, over een soort fietsbrugje en zien voor de kerk de eerste pelgrims.

Het is het begin van een mooie dag, de wijnakkers zijn nog nat van de buien van gisteravond. We beginnen met lange hellingen waardoor je kilometerslang aan het stijgen bent. Dat levert voor en achter mooie vergezichten op.

In het eerste dorpje zien we een terrasje, de tafels en stoelen zijn op straat is gezet. Dat is niet erg, een heel rustig afgelegen dorpje.

Een norse bareigenaar voorziet ons van café con leche, croissant en jus d’orange. Naast mij aan de bar een grote Duitse die met iedereen een praatje begint. Dus ook met mij, kort gezellig; ze gaat tot Sahagún, dat ligt op de helft van deze Camino. Dat gaat zeker lukken, sterke vrouw!

De velden worden steeds groener, alleen koolzaad en klaproosjes langs de rand. Met m’n mobieltje kom ik er achter dat hier haver staat te groeien, vele hectares.

We gaan door en nog steeds langzaam stijgend maar met een flinke snelheid, wij allebei rond de 5 km/h. Het moeilijkste van de dag is dat er vrijwel geen bomen zijn. Oftewel bijna geen schaduw, daardoor is het erg heet voor de wandelaar.

Dan zie ik een paar mannen onder een schaduwboom staan: twee Hongaren zeggen tegen een Koreaan dat hij een hele goede rugzak en goede houding heeft. Nee, zegt de Koreaan, een gewone rugzak maar als je de riemen aansnoert boven je heupen, ontlast je je schouders. Ik laat het zien met mijn rugzak en de grootste Hongaar begint te schateren. Hij vindt mij een toffe jongen en biedt mij een sigaret aan. Hij dringt zelfs aan! Nee dank je, ik zou nu zelfs een trekje van een sigaret niet overleven.

Het tweede dorpje op ca. 15 km is erg stil en leeg; op afstand zien we een golfterrein.

Ik ontmoet een Parijzenaar, een blije jongen die een winkel runt van Pylones, een soort cadeauwinkel met alles van kleur. Heel gezellig zo oplopen met elkaar, totdat ik weer Sofie oppik in de schaduw van een huis en hij verder loopt met een kleine dame uit Zuid-Korea (gebrekkig Engels, maar ze lachen al gauw als hij hardop bonjour in het Koreaans probeert.)

Sofie gaat als eerste het lange pad op tussen de haver- en wijnvelden. Mooi als je van afstand de pelgrims ziet lopen naar de grote stad, de eindbestemming.

Sofie wacht op een gezellig terras, bevolkt met pelgrims, klaar voor ons pelgrimsmenu.

Moe en voldaan, maar nog steeds met een goed lijf en goeie zin 😎. We hebben een kamer voor twee gereserveerd, prima, niet te duur. Ik ga ‘s middags op ontdekking het stadje in. Eerst naar het klooster met een beeld van de pelgrim ervoor.

Later naar de kathedraal met een losse toren en oud hospitaal voor pelgrims dat nu dienst doet als sterrenrestaurant met prachtig interieur.

Avondeten kopen we bij elkaar in de Lupo en eten het op in de hostel. Moe, maar voldaan gaan we met een beetje pijntjes lekker slapen.