Dag 2: Roncesvalles – Zubiri (22 km)

Donderdag 16 April 2026

Om een uur of 6 gaat in de herberg het licht aan en horen we Gregoriaans gezang. Je waant je meteen in de religieuze wereld die hoort bij het pelgrim zijn. Om 7 uur zijn we (weer) in het restaurant Possada voor het ontbijt.

Aan een grote tafel met verschillende nationaliteiten. Ik klets wat met twee françaises die gisteren in Orisson hebben geslapen; zij hebben de berg dus in twee dagen gelopen.

De rugzak op en we gaan starten. Eerst een foto.

Het wordt prachtig weer vandaag, nog een beetje fris vanmorgen, vanmiddag 25 graden en weinig wind, nog steeds droog.

De eerste kilometers is het heel vlak en langzaam gaan we de hellingen op en af. Vegetatie niet zo boeiend, dennenboompjes, struiken zoals brem en meidoorn.

Al na 6 km gaan we koffie drinken op een terrasje achter een café. Gezellig.

Door groen gebied met struiken meidoornheggen en korte boompjes gaan we geregeld stijgen en dalen en dat is flink vermoeiend.

Voor 11 uur komen we langs leuke eettentjes maar dat is te vroeg voor ons. Sofie stelt voor om tot 12 uur naar het volgende dorp te lopen en daar dan te lunchen. Dus we lopen door, maar daar zijn geen eettentjes meer dus we hebben pech. Pas anderhalf uur later na een sterke afdaling komen we terecht op een weitje met een camper van waaruit allerlei blikjes, koekwaren, snacks worden verkocht. Heerlijk genieten. Drie pelgrims proostten met een vol glas bier voor een camera, een andere zit een beetje achteraf om van zijn sigaret te genieten, een moeder en zoon blijven slechts een paar minuten hangen om daarna snel door te stappen. Mooi sfeertje, zo pal langs de autoweg.

Het is mooi weer en we lopen veel door de bossen.

Dan begint de laatste lange soms steile afdaling

Voor ons zien we lopers zigzaggend naar beneden lopen in een soort haarspeldbochten.

Je voelt inderdaad je tenen minder tegen de voorkant van je schoen drukken. Een vrouw vertelt dat ze kunstheupen heeft en dat dit helpt. Gelukkig hebben Sofie en ik, allebei geen problemen met knieën, heupen of voetzolen.

Je komt steeds weer dezelfde mensen tegen op zo’n dag. Zo ook Senna Nederlandse studente (Pedagogie) die zomaar een weekje is gaan lopen om de Camino eens te proberen. Ze is dol enthousiast en komt later terug om de reis af te maken naar Santiago.

Dan arriveren we in Zubiri, vinden onze slaapplaats in een schone herberg op een grote kamer voor 12 personen.

In de herberg eten we in de eetzaal met een man of veertig, veel kabaal, bescheiden kwaliteit. Wij spelen nog een spelletje en gaan als laatste naar ons stapelbed.

Het was een heerlijke wandeldag, heel gevarieerd, gekletst en gelachen, onze conditie is beter dan gisteren, geen blaren, geen klachten.