Dag 1: Saint-Jean-Pied-de-Port – Roncesvalles (24 km)

Woensdag 15 April 2026

Wat een verrassing, toen mijn dochter Sofie vroeg of ik met haar de Camino Francés (750 km) wilde lopen. Natuurlijk, dit zou elke vader wel willen, dacht ik. Ik ben trots op haar en was meteen enthousiast. Ze heeft een maandje vrij, ikzelf ben met pensioen, dus vliegtickets besteld, slaapplaatsen gereserveerd, rugzakken gevuld en met een plan op zak waren we op dinsdag 14 april vertrokken.

Erik, mijn wandelmaat en eindredacteur van deze blog, heeft ons al vroeg in de ochtend naar vliegveld Charleroi gebracht met de auto.

Na 1 1/2 uur vliegen, gevolgd door ritjes per bus en trein waren we om zes uur ‘s avonds in Saint-Jean-Pied-de-Port.

Met zo’n veertig andere backpackers liepen we naar het centrumpje met iets verderop onze slaapplek, herberg Gîte Compostella.

Daar ontmoetten we Jos, goede bekende van mijn werk in Den Bosch. Hij had al een prima restaurant gevonden, dus het werd zo een gezellige avond.

Daar hoorden we ook van de sneeuw die we tijdens het wandelen zouden gaan tegenkomen. We zouden het mee gaan maken.

Het is woensdag ochtend 6 uur, de wekker gaat, het is nog donker. We hebben in de Gîte Compostella een kamer voor twee. Jos slaapt er tegenover; via mijn iPhone begrijp ik dat hij al om 6.15 u buiten loopt. Wij doen dat een uurtje later.

In de stempelkaart hebben we de eerste stempels staan. We zijn klaar voor de zwaarste wandeling van de Camino. Vanaf een hoogte van 250m in Saint-Jean Pied-de-Port naar ca. 1.150 m boven zeeniveau op de col. Bijna 1000 m stijgen dus.

De eerste drie kilometers is het langzaam stijgen, de zon komt op en het belooft een mooie heldere dag te worden. Prachtige vergezichten verschijnen, we zien wolken in de dalen.

Tussen 4 en 8 km krijgen we het zwaarste stuk voor de kiezen. We lopen apart, Sofie loopt goed door en wacht op het terras van café-restaurant Orisson.

Ik heb het zwaar en moet elke 100m even pauze nemen. Meest asfalt, soms over paadjes met modder en grind, gelukkig droog. Ik ben blij als ik bij Sofie op het terrasje achter de koffie met cola en croissantje kan genieten van het prachtige uitzicht.

We zitten dan op 770m hoogte: 500m gestegen dus. In lengte km’s zijn we op eenderde van de tocht.

We zien steeds meer pelgrims arriveren, stelletjes, in groepen of alleen. Sommigen hebben een zware rugzak te sjouwen, anderen hebben de grote bagage meegegeven aan een transportdienst en dragen een klein zakje op de rug.

Daarna gaat het een stuk makkelijker, lange flauwe hellingen. En ook zien we dat we boven de boomgrens komen. Een leeg zwak golvend landschap waar we naar alle kanten om ons heen kunnen kijken.

We nemen een kleine pauze in het gras en beseffen hoe gelukkig we zijn.

Daarna door tot we bij een camper een blikje cola drinken. Daar zien we een kaart met de resterende afstanden: nog 1 km stijgen, dan 5 km vlak en dan 5 km dalen.

Het bleek pittiger dan aangegeven. De stijging langs natte paadjes viel tegen, het vlakke deel had best zware hellinkjes en de afdaling was langer omdat we een makkelijker, veiliger en langere weg vonden om in Roncesvalles te arriveren.

Jos bleek al vóór 12 uur bij de herberg te zijn. Hij moest wachten totdat het openging. Wij liepen om half vier binnen. Grote herberg met 220 slaapplaatsen, goed beheerd door een team van NLse vrijwilligers (ik ook 2x een paar jaar geleden) en al voor de helft bevolkt.
Heerlijk gevoel van een beetje thuiskomen, rustpauze op bed, douche en met Jos wat drinken op het terras. Voor het avondeten zaten we aan grote tafels met 10 personen te smullen van soep, pasta, kip of vis.

Sofie aan de praat met twee Australiërs over haar stage aldaar en ik met een zopas afgestudeerde Italiaan over de Olympische Spelen in Milaan waar onze Jutta en de Italiaanse Lollobrigida een gouden plak behaalden.

Daarna meteen naar de pelgrimsmis waar wij werden gezegend. Daarbij in gedachten mijn pelgrimsvriend Jacques die vorige week thuis in Frankrijk is gestorven.

En na een koffie met Jos op het terras van restaurant Sabine ga ik naar bed.

Sofie ligt er ook al in. Ze heeft het goed gedaan. En ze is zo happy met deze tocht, een voorrecht. En wat hebben we geboft met het mooie weer.