Dag 7: Rogil – Vale da Telha (15 km)

Vrijdag 2 Mei 2025

In het hotel Alcatruz is alles goed in orde: schoon, netjes en een vriendelijke service. Bij het ontbijt gaan we naast twee Oost-Duitse vrouwen (60+) zitten – ook rugzakwandelaars – die we al eerder hadden ontmoet. Een gezellig gesprek volgt. Ze zijn erg enthousiast over deze tocht. Vroeger fietsten ze veel, nu wandelen ze en genieten nu meer van de natuur. Te voet zie je meer details, je ruikt eens aan een bloem en je komt eerder in gesprek met anderen. Eén van hen vertelt dat ze hard bezig is met de Engelse taal, omdat vroeger op school Russisch verplicht was en niet de Engelse taal die toch wel de wereldtaal is. In het hotel zien we een tekst aan de muur:

Naast het hotel is een bakkertje, we kopen croissantjes en aan de overkant van de straat is een pinautomaat. Los geld is hier nog belangrijk, ook wel in de horeca.

We verlaten Rogil langs een modern kerkgebouw, onder een bewolkte lucht.

Vannacht heeft het zwaar geregend, af en toe met onweer en bliksem. Het verharde zand en grindpad is nog nat, hier en daar plassen.

Koeien lopen langs de weg. Bloemen zijn weer volop aanwezig.

De brede weg loopt slingerend door een vlak terrein van weilanden en lage struiken. Na een aantal kilometers komen we bij een groot campingpark (SERRÃO-park) waar vooral campers staan geparkeerd.

De ingang is ruim opgezet; we gaan koffie drinken uit een groot machine – automaat.

Naast de machine zitten drie campinggasten met hun laptops en mobieltje aan het werk. Het blijkt de enige plek waar je wifi kunt ontvangen.

Na de koffie gaan we door naar Aljezur. Regen dreigt, maar we houden het droog.

Het oude dorp ligt op een berg; het is eigenlijk een teleurstelling met z’n lege steile straatjes en een onopvallende kerk die gesloten is.

We ontmoeten de twee Duitse vrouwen weer die we vanmorgen al zagen tijdens het ontbijt. We besluiten om niet aan te sluiten bij hun pauze, maar door te wandelen.

Eerst volgen we een breed pad, langzaam dalend en dan sterk stijgend totdat we weer over het landschap heen kunnen kijken.

Dan volgen een aantal kilometers langs een autoweg. In de verte kunnen we witte dorpen aan de kust zien liggen.

De laatste kliometets zijn de zwaarste: we moeten de autoweg verlaten en dan twee keer honderd meter afdalen en ook weer stijgen.

Eenmaal weer op een asfaltweg gekomen, moeten we door een nieuw wit dorp van vrijstaande dure bungalows lopen totdat we stoppen bij onze Guesthouse. Hier zijn Engelsen, Nederlanders, Portugezen en ook de eigenaar met z’n vriend in de tuin met zwembad aan het genieten van de zon.

Het zit er op. Weinig gezien van de oceaan of de klifkust, maar toch een mooie dag. En zwaar, vooral de laatste kilometers onder een hete zon. Morgen slapen we ook hier, dus morgen in de omgeving en naar het strand.