Dag 3: Almograve – Cavaleiro (13 km)

Maandag 28 April 2025

Goed uitgerust, gaan we weer op stap. Het zand van de vorige dag uit de schoenen loopt beter. Zoals afgesproken gaan we op zoek naar het Beach Hostel, waar we zouden ontbijten. Op de kaart staat het duidelijk aangegeven, maar het blijkt geen hostel. Je ziet in dit stille dorpje overal wandelaars met rugzak lopen. Met hun hulp komen we bij een kruideniertje dat ook broodjes en koffie verkoopt met aan de straat een terrasje. Gezellig om zo de dag te beginnen. Het is druk met al die wandelaars.

Dan vertrekken we naar de kust. De asfaltweg sluit aan op een plankenpaadje, ik hoor de wandelstokken van Ineke achter me.

Het is zonnig weer, minder wind dan gisteren en rustigere golven. Het pad wordt breder – toeristen kunnen hiernaartoe met de auto – het loopt heerlijk door. De rotsen langs het water laten prachtige vormen zien.

Na een uurtje lopen we weer in het zand.

Nu zien we wat je tegen zand in je schoen kan doen. Tip voor elke zandwandelaar.

Het zand wordt steeds donkerder van kleur tot roestbruin. Het is heel zwaar en er liggen ook harde donkere gesteentebrokken, zoals die ook in de buurt van Uden voorkomen in het zand.

Het moet gaan om bijzondere mineralen, want even verder staat aan de waterlijn een grote machine het zand af te graven en in vrachtwagens te laden. Ik ben benieuwd wat hier zo kostbaar is: de Amerikaanse president zal wel geïnteresseerd zijn. Mijn webredacteur Erik stuurt mij informatie: het zijn turbidieten, diepe onderwaterafzettingen die meestal aan de rand van een continent zijn afgezet door onderwater lawines.

Als ik zelf ook Google dan lees ik dat er zelfs goud in te vinden is, dus ik heb maar een brokje meegenomen.

De reis vervolgt langs de rotsen die soms zwart als leisteen, dan weer geel van het zand kleuren.

Op de kliffen is weinig vegetatie, soms kleurige bloemen in het gele zand, dan weer kronkelige struiken waar je in verdwijnt.

Maar gelukkig ook plekjes met schaduwbosjes waar we onze pauzes nemen.

We naderen de eerste huizen van het dorpje Cavaleiro en gaan meteen het eerste cafeetje binnen. Het is rond 12 uur.

Eerst maar eens twee blikjes cola en de menukaart. We gaan binnen zitten, tegen een muur met stopcontact. Ik stop de stekker in het stopcontact om mijn mobieltje op te laden, geen stroom. Ik zie een dame verward uit de dames wc komen en verwoed op allerlei aan/uit knopjes drukken. Meerdere keren. Toch wordt de dames wc veel gebruikt en de deur op een kier gehouden. Een heel gedoe. De bardame kijkt verontschuldigend en brengt ons ondertussen de bestelde tostada, maar dan niet geroosterd.

Het wordt steeds voller in het café met rugzakwandelaars uit Duitsland en Italië, vooral vriendinnengroepjes. We besluiten weg te gaan op zoek naar onze slaapplaats 3 km verderop. Een lange verharde weg langs kassen van plastic waar bloemen wordt gekweekt. Zwaar werk in de hitte.

De mevrouw van Monte do Zeca is overvallen door de stroomuitval maar gaat kordaat aan de slag met het uitdelen van een drinkwaterfles en drie emmers water voor het wassen en het doorspoelen van de wc want die spoelt blijkbaar ook op stroom.

Voordat het donker is, zitten we op het terras en kijken naar geitjes en kippetjes achter het huis. Ineke heeft de hangmat gevonden.

We eten nog wat gekochte broodjes ham en kaas en happen nog twee bekertjes yoghurt weg. Met een heerlijk glaasje water. Dan gaan we slapen met de zon, de kippen en de geiten.

Om 23.00 u is er weer stroom 😊