Dag 10: Carrapateira – Vila do Bispo (19 km)

Maandag 5 mei 2025

Heel bijzonder om in een hobbithuisje wakker te worden. Ik kijk naar het bamboe dak, licht schijnt naar binnen door een soort plexiglas koepel. Ik hoor wat vogels, het is lekker fris.

Eenmaal wakker staan we snel op. Nog steeds spierpijn in m’n knieën en Ineke is snipverkouden. Ik kan maar één plekje vinden op m’n mobieltje waar we al vroeg kunnen ontbijten. In het dorp zelf is alles op deze zondag gesloten. Buiten het dorp vinden we op 1 km afstand Casa da Horta.

Voorzichtig doen we de deur open en zien een knus restaurant waar het ontbijtbuffet net voorbij is.

De lege tafels en stoelen worden schoongemaakt door twee oudere vrouwen. Het lijkt me dat passerende wandelaars niet welkom zijn. Ik vraag voorzichtig of ik wat koffie mag. Natuurlijk, zegt de oudste van de twee en wijst naar het koffieapparaat. Ze geeft twee kopjes en dan vraag ik of we ook een croissantje mogen. Natuurlijk, zegt ze. Het buffet staat bij elkaar op de bar om naar de keuken te brengen. Dan nodigt ze ons uit aan een tafeltje, legt twee papieren placemats neer en en ook bestek. Ga maar eten, zegt ze met een grote glimlach. Zo lief, zo welkom. Als we na deze heerlijke maaltijd, betaald hebben (5€) en vertrekken, geeft ze ons nog een appel mee! Mijn dag kan niet meer stuk.

Als we door het dorp lopen, lijkt inderdaad alles dicht.

De eerste wandelpaden zijn breed, verhard. Geregeld zien we voor en achter ons backpackers.

Opvallend zijn de agaves die op het punt staan van bloeien.

Na een paar uur komen we uit boven de kustlijn met de zee waarin we surfers zien. Terecht want het brede strand met lange golven maakt het tot een surfers paradijs.

We dalen af en zien inderdaad de drukte op deze vrije zondag op het strand en de terrasjes. Heerlijke zon, lekkere temperatuur. We gaan onder een parasol koffie drinken met het Portugese gebakje: pastel de nada.

We kletsen met wat Nederlanders, maken foto’s van elkaar.

Op het strand zijn de surfscholen bezig met de ochtendgymnastiek.

Het pad gaat vanaf het strand de kliffen op, een zware tocht door het losse zand.

En uiteindelijk weer een smal paadje om weer af te dalen naar een volgend strand dat gehele verlaten is, behalve een paar wandelaars op doorreis.

Daarna weer stijgen, hoge rotsen over en dan komt de grootste uitdaging: een enorme lange afdaling van zand, klei en hoekige stenen tot aan het zeeniveau en ook weer opwaarts hetzelfde geklauter.

Ik heb veel Caminos gelopen in Spanje, Portugal, Frankrijk en Zweden, maar dit is een andere categorie qua moeilijkheidsgraad.

Als we eenmaal weer boven zijn, komen we een Duitse moeder en zoon van 30+ tegen die deze zware inspanningen nog voor de boeg hebben. Het wordt nog pittig voor ze.

Tenslotte volgt een lange weg over het hoogland, vol struiken en bloemen: een heel breed zandpad tot aan het dorp waar we overnachten.

Ons appartement is perfect ingericht. Snel douchen en een kleine rustpauze. Binnen 100m zijn er drie restaurants. De kwaliteit van het eten is voldoende: je ziet niet dat de kok plezier heeft in zijn werk.

Dan wacht op mij een taxi die mij naar het Guesthouse van twee dagen terug moet brengen om mijn paspoort op te halen. Toen ik mijn ID was verloren heeft Erik onmiddellijk mijn paspoort opgestuurd vanuit NL. Die is daar vanavond veilig aangekomen en ga ik nu gelijk ophalen.

Nu heeft hij vanuit NL op afstand ook voor mij een Über taxi geregeld die al betaald is en direct weet waar hij naar toe moet.

De chauffeur rijdt snel maar veilig heen en weer. Ik voel me heel relaxed.

Binnen 1,5 uur ben ik weer terug in het appartement met paspoort!

Zo is de zwaarste dag ten einde, mijn knieën doen nog wat pijn en Ineke is flink aan het hoesten. Morgen de reis naar de Kaap van Sint-Vincent.